رای وحدت رویه 3389 – 1337/6/17

حکم شماره 3389-17/6/1337

در موضوع تخفیف مجازات در مورد تکرار جرم بین دو شعبه دوم و پنجم سابق دیوان عالی کشور اختلاف نظر حاصل گردیده و دو رأی متناقض به شرح ذیل صادر شده است :

الف) شعبه پنجم دیوان عالی کشور در رای شماره 1983 مورخه 14/12/1328 درباره متهم شروع به سرقت که بیش از دو سابقه محکومیت مؤثر داشته و با استناد به ماده 45 مکرر قانون مجازات عمومی به یک سال حبس تأدیبی محکوم شده بوده است بر اثر فرجام خواهی دادستان استان به استدلال این که:

کیفر مذکور در فقره سوم ماده 25 قانون مجازات عمومی حبس با اعمال شاقه است و با وجود علل مخففه بر طبق ماده 44 قانون مذکور کیفر متهم کمتر از دو سال حبس تأدیبی نخواهد بود.

حکم فرجام خواسته را نقض نموده ­اند.

ب – شعبه دوم دیوان عالی کشور به شرح رأی شماره 1541 مورخه 13/11/1325 درباره متهم به ترک انفاق که طبق ماده 214 قانون مجازات عمومی و رعایت تخفیف طبق ماده 45 قانون به سه ماه حبس تأدیبی محکوم شده بوده است بر اثر فرجام­ خواهی دادستان استان مبنی بر این که در مورد شق 3 ماده 25 قانون مجازات عمومی در صورت تخفیف باید طبق ماده 44 همان قانون اقدام بشود از نظر آن که اعتراض وارد نیست.

حکم فرجام­ خواسته را ابرام نموده ­اند.

بر اثر تحقق اختلاف موضوع در هیئت عمومی دیوان عالی کشور مطرح شده و با استماع نظر دادستان کل چنین رأی داده ­اند:

در مورد تکرار جرم پیش­ بینی شده در بند سوم ماده 25 قانون مجازات عمومی تخفیف طبق ماده 45 مکرر قانون مزبور به عمل می آید.

درباره ی محمد اسلامی

محمد اسلامی کارشناسی:حقوق ارشاد معاضدت قضایی دانشگاه:علوم انتظامی امین متولد1371/06/25

مطلب پیشنهادی

رای وحدت رویه 629 – 1377/10/29

خلاصه رای: منظور مقنن از ذکر جمله «مرجع تجدیدنظر، رای را نقض و رسیدگی می …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *