وبسایت حقوق ارشاد معاضدت قضایی وبسایت حقوق ارشاد معاضدت قضایی
خلاصه رای: طبق بند 4 ماده 466 آیین دادرسی کیفری مصوب 30 قمری در مورد استدعای تجویز محاکمه به عنوان کذب شهادت شهودی که گواهی آنان مبنای حکم بوده است بایستی ثبوت کذب بودن شهادت گواهان در دادگاه کیفری به موجب حکم قطعی باشد. بند 4 ماده 272 قانون آیین دادرسی کیفری دادگاه های عمومی و انقلاب نیز همین مطلب را مقرر می دارد. بدیهی است که کذب بودن شهادت گواهان بایستی به موجب حکم قطعی باشد زیرا بر حکم غیرقطعی اثری مترتب نیست.
حکم شماره 3700-1337/7/6
راجع به شهادت کذب گواهان از نظر اعاده دادرسی دو رویه مختلف در شعبه دیوان کشور به شرح ذیل اتخاذ شده است:
الف- شعبه هشتم عقیده داشته : وقتی کذب شهادت موجب تجویز اعاده محاکمه است که حکم قطعی بر محکومیت شهود صادر شده باشد.
ب- شعبه دوم دیوان عالی کشور معتقد بوده:
اگر گواهان تصدیق کنند شهادتشان ناشی از ضعف و ناتوانی بوده و مأخذ صحیح نداشته این امر موجب تجویز اعاده محاکمه است.
موضوع مختلف فیه در هیئت عمومی دیوان عالی کشور طرح گردیده و چنین رأی داده اند:
همانطور که شعبه هشتم دیوان عالی کشور در رای خود استدلال نموده در مورد استدعای تجویز اعاده محاکمه شرط شمول امر به شق 4 ماده 466 آیین دادرسی کیفری به عنوان کذب شهادت شهودی که گواهی آنان مبنای حکم بوده است ثبوت کذب گواهی گواهان در دادگاه کیفری به موجب حکم قطعی می باشد بنابراین حکم شعبه هشتم صحیحاً صادر شده و بی اشکال است.
